Philips

De Nederlandse groep Philips waagde zich in het universum van videogames met twee opvallende consoles. Eind jaren zeventig, na de overname van Magnavox, besloot Philips zich op de markt van videogameconsoles te begeven door de Videopac te fabriceren, een kloon van de Odyssey² die in 1978 in de Verenigde Staten werd gelanceerd. Deze console, onder verschillende merken verhandeld (Radiola, Schneider, Siera), volgde een strategie gericht op het maken van de Videopac-lijn tot een Europese standaard.

De Videopac onderscheidde zich door zijn geïntegreerd toetsenbord en zijn controllers met circulaire schijf, maar leed onder technische beperkingen ten opzichte van de Atari 2600. Door de keuze om een microcontroller in plaats van een authentieke microprocessor te gebruiken, liep de Videopac behoorlijk achter op zijn concurrenten. Ondanks dit behaalde de console matig succes in Europa met zijn genummerde cartridges en zijn spellen die vaak meervoudig per drager waren.

In de jaren negentig deed Philips een tweede poging met de CD-i (Compact Disc Interactive). Philips vermarkte de CD-i aanvankelijk als een familieunterhoudingsproduct en vermeed de nadruk op videogames om concurrentie met gameconsoles te voorkomen. Vroege releases concentreerden zich op educatieve, muziek- en zelfverbeteringstitels. Het systeem, echter, ontworpen vooral als een multimediaspeler, was ondermaats vergeleken met andere gamingplatforms, wat leidde tot het commerciële falen van dit ambitieuze multimediaplatform.