Philips

Η ολλανδική ομάδα Philips περιπλανήθηκε στο σύμπαν των βιντεοπαιχνιδιών με δύο σημαντικές κονσόλες. Στο τέλος της δεκαετίας του 1970, αφού εξαγόρασε την Magnavox, η Philips αποφάσισε να εισέλθει στην αγορά των κονσολών βιντεοπαιχνιδιών κατασκευάζοντας το Videopac, ένα κλώνο του Odyssey² που κυκλοφόρησε το 1978 στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η κονσόλα, που εμπορευοποιήθηκε με διάφορα σήματα (Radiola, Schneider, Siera), υιοθέτησε μια στρατηγική που στόχευε να κάνει το εύρος Videopac να φαίνεται ως ευρωπαϊκό πρότυπο.

Το Videopac διακρίνονταν από το ενσωματωμένο πληκτρολόγιό του και τους ελεγκτές με κυκλικό τροχό, αλλά υπέφερε από τεχνικούς περιορισμούς έναντι του Atari 2600. Λόγω της επιλογής να χρησιμοποιηθεί ένας μικροελεγκτής αντί ενός αυθεντικού μικροεπεξεργαστή, το Videopac ήταν μάλλον πίσω σε σχέση με τους ανταγωνιστές του. Παρά αυτό, η κονσόλα γνώρισε μέτρια επιτυχία στην Ευρώπη με τις αριθμημένες κασέτες της και τα παιχνίδια που συχνά ήταν πολλαπλά ανά υποστήριξη.

Στη δεκαετία του 1990, η Philips προσπάθησε μια δεύτερη εισβολή με το CD-i (Compact Disc Interactive). Η Philips αρχικά εμπορευοποίησε το CD-i ως προϊόν ψυχαγωγίας για την οικογένεια και αποφύγει να τονίσει τα βιντεοπαιχνίδια για να αποφύγει τον ανταγωνισμό με κονσόλες παιχνιδιών. Οι πρώτες κυκλοφορίες επικεντρώθηκαν σε εκπαιδευτικούς, μουσικούς και τίτλους αυτοβελτίωσης. Ωστόσο, το σύστημα, σχεδιασμένο κυρίως ως πολυμεσικός αναπαραγωγός, ήταν ανεπαρκές σε σχέση με άλλες πλατφόρμες παιχνιδιών, οδηγώντας στην εμπορική αποτυχία αυτής της φιλόδοξης πολυμεσικής πλατφόρμας.